Sneeuwklassen

sneeuwklassen 2020: dag 5

Liebe Freunden aus Tausland,

Wietse, Aspe, Flikken zijn niks in vergelijking wat wij vandaag hebben meegemaakt in Marilleva. jullie weten nog dat Camilo gisteren een appelflauwte kreeg bij het zien van de paternoster. Nu moet het toch wel lukken dat het de paternoster van de padre van ons dorp was. Blijkbaar is tijdens het skiën de paternoster aan de skilat blijven hangen. Camilo heeft de carabinieri gebeld en zij hebben dadelijk het parcours gevolgd van onze skiërs. Na het inzetten van speurhonden hebben zij de padre gevonden onder de sneeuw. Nu de padre lag niet alleen onder de sneeuw maar daar horen jullie straks wel meer over op het nieuws.

Zo nu is het van mij af en kan ik verder met het verhaal van onze St@rtbaners.

Na het minder goede weer van gisteren was niet alleen de zon van de partij maar ook een stevig windje blies ons van onze sticks. De skiërs die blijkbaar iets goed hadden te maken beloofden om de monitoren te volgen in goede en kwade pistes. Na de opwarming zat De St@rtbaan weer gezellig verspreid over Marilleva. Monitor Rudi, in deze alm hebben wij gisteren gedanst en een long Island ice tea gedronken volgens het recept van de mama van Ediz. Amai dat was wel straffe toebak. Kijk de directeur is de afwas aan het doen omdat hij de rekening niet kon betalen. Zeg Febe, ik dacht dat een directeur toch veel verdiende. Neen Bo, mijn tante is ook juf en die is thuis met een burnout omdat zij altijd moet huilen als ze haar loonfiche ziet.

Na enkele blauwe en rode pistes staan de kids te pruttelen in eigen nat. Goed dat de geitenwollen sokken het zweet absorberen anders zouden die botjes snel overlopen. Om even de skistijlen te observeren stel ik mij verdekt op achter een dikke boom ( wegens de keuken) . Lap dit is inderdaad de achterkant van de boom… Vince, Birthe, Ella, en Kaat komen als een raket naar beneden. Oei pas op met die vrouw… die nu op de piste ligt. Ja daar zijn de volgende al. Ieder bultje nodigt Kaat, Babette, Ralph en Anouk uit om een jumpke te maken en daarbij maken ze dan een oerkreet. Neen dat was geen bult mannen , ik vrees een bierbuik.

Daar komt de volgende lading redbullers aan . Redbull geeft Noah, Emily, Tuana en Jef vleugels. Kijk monitor zonder handen en …

Senne en Nuno komen iets trager naar beneden en volgens mij werken ze op een varkensfokkerij want er kunnen varkens tussen de benen. Neen dit is niet parallelskiën. Ik heb genoeg gezien en geroken en begeef mij dalwaarts. Het is weer etenstijd en de pot schaft schnitzel. Ja dat hebben we nog niet gehad.

Om 13.00 uur zitten we weer op de latten. Anoah, Zoë en Lennert, plaats je stick, werp je in het dal en dan rustig uitglijden. Neen Lien, Evelina is niet het dal…

Om 15.00 uur de skiverhuur in en om 15.30 zitten we weer aan het vieruurtje. Wie wil nog gaan glijden?

De helft kiest voor de sleetjes en de anderen beginnen aan de grote poets en het verzamelen van de kledij. Neen Robin, dat is de gordijn en die mag hier blijven. Amélie laat het schapenvel ook maar hier , jullie hebben er thuis al één voor de openhaard liggen.

Yana, stofvegen is niet nodig hoor dat zit allemaal in de prijs en zo gaat dat nog een tijdje door. Vinz, Tess en Basten komen blauw terug van het sleeën en geloven nog steeds dat de kabouters gaan langskomen om de koffers te helpen maken.

Om 18.00 uur is iedereen gedoucht, zijn alle koffers gemaakt en zit de ganse bende weer aan de rijkgevulde tafel . Na het eten reiken de monitoren de diploma’s uit en iedereen is geslaagd met glans. Weer een diploma om boven je bed te hangen. Neem het kleuterdiploma nu maar weg. De monitoren mogen de avondanimaties afsluiten met een leuke quiz. De duracellekes beginnen hier en daar toch plat te worden en het voelt precies aan of ik in het rusthuis zit. Zijn die St@rtbaners toch kapot te krijgen?

De computerheks en de poetsvrouwen komen ook weer te voorschijn en zij willen mee naar Zonhoven maar blijkbaar alleen want jullie zonen en dochters willen hier blijven. Ja dat zegt iets over …

Ik ga ook eindigen en seffes nog even langs bij Camilo die nu definitief padre is van twee dorpen.

Ik sluit af met een dankwoord:

juf Sarah en juf Marianne: bedankt voor de goede zorgen,voor de warme knuffels, voor de verdeling van de medicijnen, voor de leuke foto’s, voor …

meester Ronny: bedankt voor alles in goede banen te leiden,voor de leuke animaties, voor de computerheks, voor …

monitoren: bedankt voor de fijne skilessen

beste ouders: bedankt voor jullie vertrouwen in ons team, voor jullie leuke berichtjes, voor…

jongens en meisjes: bedankt wat jullie zijn enig in jullie soort, gewoon formitastisch. Merci!

Nog een fijne nacht en tot in Zonhoven

Lees meer...

sneeuwklassen 2020: dag 4

Ja blijkbaar kan het ook in Val di Sole regenen.

Wees niet ongerust want na regen komt zonneschijn. Even een kaarsje laten branden bij Camilo en de eerste, flauwe zonnestralen kwamen al tevoorschijn.

Misschien beter twee kaarsen genomen?

Na een rustige nacht en weer dat uitstekend ontbijtbuffet werden de winnaars bekend gemaakt van de properste kamer. En de winnaars zijn Leander en Senne.

Vandaag hebben ze een flitsmarathon aangekondigd. Dus een verwittigd skiër is er twee waard. Om 10.00 uur verspreidden de groepen zich weer in alle windrichtingen en na een serieuse opwarming begonnen ze aan de afdaling. Amai die latjes gaan ne gang. Hier meten we snelheden van 70 à 80 km/uur.

Ik geef jullie nu een korte beschrijving van onze dagelijkse gebeurtenissen. Christian, mond dicht anders zitten er dadelijk bromvliegen tussen je tanden. Milo, jas dicht of je verliest je flesje schnaps en dat zou ik zelfs jammer vinden. Olvier, neen Bella, past niet op je latten, laat ze grazen. Monitor Hilaire, ik kan niet volgen. Was sagst du mein Freund? Oei, dat is mijn monitor niet.

Lap, Julie en Vince zijn geflitst op de zwarte piste aan paal 6. De carabinieri, en die zijn niet mals hier, leidt de groep af naar de pechstrook. Papieren oké, helm oké en nu nog blazen. Neen Julie we gaan niet de kaarsjes uitblazen van onze jarige Lien Bosmans. Juf Sarah spreekt de Herr Flick onder 4 skibrillen en blijkbaar werkt dat ook in Italië.

Sorry oproep. Pronto, si met Johan. Was sagst du? Ich verstehe sie nicht. Die musik steht so laut. Even overschakelen op mijn Jean-Marie Pfaff Duits.

Sie sind die grosse boss van bar Esmeralda. Oké. Wass? Is dort eine bende schnotneusen an het dansen? Oei auch rund de paal? Und auch tooghangen? Ja das mussen die junge St@rtbaners sind . Ich komme sie holen en sie mochten sie deraus schmeiten. Ich vlieg in mijn latten en spoed mij naar Esmeralda. Jullie zullen het niet geloven maar juf Marianne loopt hier ook rond met de bewuste emmer van de bus. ‘t Is nie waar op de stoep van bar Esmeralda liggen Anisia, Thibo,Victor, Ediz en Elena met hun zatte botten. Foei, hoe kunt ge u nu zat drinken. Hoe marginaal! Wie leert jullie dat? Dat staat toch niet in onze wiskundemethode. Wie er binnen rond de paal hangt bespaar ik jullie maar ik was het niet.

Jeff waarom hangt er nu een paternoster rond je skilat? Kom geef maar hier en ik neem hem straks mee naar Camilo. Tuur zet die plaat af want we verlaten dit oord des verderf. Verder verloopt de dag rustig en zakken we af naar het hotel. Ik stop aan de naaiwinkel voor elastiek. Niet om propjes te schieten maar om de omtrek van enkele broeken te vergroten. Als die bus bij de terugreis maar de berg opgeraakt.

Na het vieruurtje vertrekken we naar de schans om te glijden. Wees gerust we hebben gegleden naast de schans. Mooie foto’s en filmpje denk ik.

Het eten is weer super en onze jarige Lien wordt extra verwend voor haar verjaardag. Daniel en Liz zorgen ervoor dat iedereen hieperdepiep roept. Lien wordt er zelfs emotioneel van. De tafel van Niek, Milo, Tiebe, Lennert en Josse winnen een extra Yeti-punt wegens voorbeeldig gedrag.

Nu nog douchen en dat wat uchteren over ouwe wijven . De computerheks komt natuurlijk ook langs en de vloerhostessen hebben weer de ronde gedaan. Wie gaat er morgen lopen met de mooiste kamerprijs?

Oef, vandaag eens op een deftig uur naar bed. Ik loop nog even vlug naar de pastorie en geef de paternoster aan Camilo. Camilo valt van zijne sus. Wat is hier aan de hand? Ik ben momenteel te emotioneel om verder te schrijven .

Ciao en hopelijk tot morgen,

je reporter

Lees meer...

sneeuwklassen 2020: dag 3

Liebe Freunden von St@rtbahn,

Berge öffnen Sich.

Das Winterabenteuer beginnt.

Na de hectische dag van gisteren zijn we al heel wat gewoon in de bergen.

De eerste zonnestralen schenen ‘s morgens al in mijn gezicht. Geen probleem want padre Camilo heeft een koe Bella en ik zal straks eens langs gaan voor een potteke uierzalf. Dat is goed voor alles want mijn oma is nooit naar de wellness moeten gaan. die zag er’s morgens net zo fris uit als ‘s avonds.

Nach der Nacht und allem Dunkel

hebt ein Tag sich neu ins Licht.

mit den ersten Sonnestralen

streifen Schatten mein Gesicht.

Ja van al die heerlijke zonnestralen begin ik altijd spontaan te dichten.

Die Sonne lacht jeden Tag von Himmel.

Niet alleen de zon lacht maar ook de 48 jonge st@rtbaanskiërs. De monitoren lachten wel een beetje groen deze morgen… Na het overvloedig ontbijt vertrok de hele kudde met de skibus naar Marilleva. Het spreekwoord als haringen in een ton vervalt en vervangen we door ‘ als skiërs in een skibus’. Sommige kids hingen gewoon tussen de andere skiërs in de bus en kwamen niet met de botten op de vloer.

Om 10.00 uur stond iedereen weer goed gehelmd op de witte piste.

Blauw, sneeuwklassenblauw.

Groen, alpenweidegroen.

Zwart, zwarte piste zwart.

Rood, apérolrood, ja past niet echt bij dit lied maar is wel héél lekker.

Na deze korte zangstonde vertrokken de 6 skigroepen naar hogere sferen. Iedereen met de skilift naar boven ( meestal naar boven) om daarna via een piste naar beneden te komen. Ondertussen leerden de skiërs ook alle kleuren van de pistes kennen en ze maakten zelfs nog gekleurde pistes bij. We kennen allemaal de blauwe, de rode, de zwarte, de groene, de bruine ( naast de piste maar zonder gras), de witte en de ligpiste. Lig is inderdaad geen kleur maar zéér comfortabel. De monitoren zijn uit goede sneeuw gesneden en weten jullie kinderen te animeren ( reanimeren is nog niet aan de orde gekomen). Zij halen het beste uit je kinderen naar boven. De buschauffeur kan dat ook maar op een andere manier.

De tijd vliegt en om 12.00 uur komen de hongerigen de alm ingestormd om een plaatsje te bemachtigen aan de toog. De pot schaft vandaag lasagna. Na glijden, sneeuwballengevecht,…klikt iedereen zich vast en gaan we onze techniek verfijnen. Terwijl iedereen skiet zoals hij gelat is wil ik even in mijne Dag Allemaal lezen. Eigenlijk is dat niet nodig want jullie, beste thuisfront, houden ons op de hoogte van het reilen en zeilen in Zonhoven en omstreken. Ik ken ondertussen alle voetbaluitslagen, oma is naar de zee met de ziekenkas, opa ligt in Pellenberg te revalideren van zijn nieuw heup, de poes heeft gejongd, de buurvrouw heeft hare derde vriend versleten…

Wel allemaal leuk om te lezen hoor. Kan iemand mij misschien vertellen wanneer het mosselfestijn van de St@rtbaan doorgaat en waar?

In het hotel is het na het skiën tijd om een kaartje te maken en een brief te schrijven naar de achterblijvers. Hopelijk valt het kaartje op tijd in jullie brievenbus. Verder speelden we nog gezelschapsspelen, bingo met talrijke prijzen ( neen een halve Bella kon je niet winnen), de computerheks kwam ook op de proppen en natuurlijk waren de Italiaanse poetsvrouwen ook van de partij. Ja wij hebben ook nog heerlijk gegeten in het restaurant. Raad eens drie keer wat er op het menu stond? Pasta, pizza en een ijsje. Begin maar alvast met de deur te verbreden want die dikkertjes kunnen anders niet meer bij jullie thuis binnen.

Ik wens jullie een fijne nacht en het moet niet vriezen om glad te zijn,

Je reporter

Lees meer...

sneeuwklassen 2020: dag 2

Gentile mama e papa, benvenuto in Val di Sole,

Nu ik aan mijn klein tafeltje zit om een verslag te schrijven, zit dag 2 bijna op de latten. Het was mij weer het dagje. De plaatselijke weervrouw Sandrini had ook voor vandaag weer een fantastisch weertje voorspeld met een schitterende zon aan de blauwe hemel. Dus wist iedereen wat hij moest doen alvorens te vertrekken naar de piste: smeren, smeren en smeren.

Jullie weten toch dat de zon hier 300 dagen per jaar schijnt en bijgevolg hebben wij nog 298 dagen in het verschiet. limelco is verwittigd en stuurt nog extra bodymilk zodat we geen kloofkes krijgen in ons zacht huidje.

Nu terug naar gisterenavond. Zoals jullie weten of niet weten, logeerden wij al enkele jaren in het dorpje Fucine. Daar ik nogal sociaal vaardig ben, had ik ook vlug contact gelegd met de plaatselijke padre Camilo. Hij heeft ene keer mijn biecht afgenomen en vindt mij sindsdien een interessant persoon. Waarom mag ik natuurlijk niet vertellen want daar dient het biechtgeheim voor. Daar wij dit jaar in een ander hotel logeren en ook in een ander dorp zou ik normaal padre Camilo niet zien dit jaar. Maar wat ik nu ga vertellen klinkt zeer ongeloofwaardig in jullie oren maar ik zweer op mijn communiezieltje dat het echt waar is.

Vorige winter is de padre Gustavo van het dorpje waar we nu verblijven bedolven geraakt onder een lawine. Tot nu toe is hij nog niet gevonden en bijgevolg heeft padre Camilo er een extra dorp bij gekregen als padre.

Dus toen ik deze morgen naar de kerk ging, ja het is zondag voor iets hé, stond mijn vriend padre Camilo, achter het altaar.

Sorry, ik dwaal af. Terug naar De St@rtbaan.

‘s Morgens was het nog zeer stil in het hotel en bijgevolg had de wekdienst het niet gemakkelijk om iedereen uit de warme bedstee te krijgen. De morgenstond heeft goud in de mond maar soms kan het ook iets anders zijn hoor. Douche, aankleden en afzakken naar het restaurant. Een lekker ontbijtbuffet stond ons daar op te wachten. Eerlijk gezegd, thuis heb ik dat nog nooit op tafel gezien. Keuze in overvloed alleen de proseco ontbreekt. Daarna weer het dagelijks ritueel: de skibotten aan, de skibus nemen, de skiverhuur in, met de gondel naar boven, de monitor zoeken en dan kan de skiles beginnen. Weer in zes groepen en hop met de berggeit.

Even opwarmen, enkele kreten schreeuwen en dan de monitor niet meer uit het oog verliezen.

De termen dalski, werp je in het dal, pizza, bergski, carven, zwarte sneeuw, varken, …komen vlotjes uit de monden van de toffe monitoren. Even onze monitoren voorstellen: de Italiaanse Serina, Kris, Rudi, Frank, Josefien en Hilaire en zij hebben de zware taak gekregen om jullie kinderen te leren skiën en /of nog beter te leren skiën. Alsof er nog niet genoeg pizza is op de piste kregen de kids om 12.00 uur nog eens een warme pizza voorgeschoteld in de bergalm. Na een half uurtje waren alle bekers en de borden leeg. De buikjes waren gevuld en een siesta zou welkom zijn. Dit is nu wel niet weggelegd voor die duracelkonijntjes van De St@rtbaan. Elke heuvel, elke uitstulping wordt gebruikt om maar niet deel te nemen aan de platte rust. Dus vlogen de sneeuwballen in het rond en waren sommigen blij dat het 13.00 uur was. De monitoren kwamen van hun kruk gewaggeld en namen jullie volgzame zonen en dochters mee op sleeptouw. Bijna alle groepen verdwenen naar hogere sferen om daar alle kleuren van de pistes te verkennen. Morgen vertel ik iets meer over de verschillende skistijlen van de St@rtbaners.

Om 15.30 uur terug naar het hotel om weer te beginnen aan een drukke agagenda. Moest de slavernij nog bestaan dag zou de St@rtbaan een geliefd oord zijn voor een slaverdrijver.

Eerst iets drinken en een koek eten, naar de kamer om je te douchen, kom zo snel mogelijk terug om in je dagboek te schrijven en owee indien je iets negatiefs durft te schrijven, daarna neem je je werkboek van LEUKE spelletjes, tussendoor mag je even in een strip lezen,…

Oef eindelijk 18.00 uur en het restaurant opent zijn deuren. Heerlijk maar niet voor iedereen blijkbaar.

Na het eten wordt het Yeti-spel toegelicht door meester Ronny en verschijnen de vloerhostessen op het toneel. Amai, die krijgen hun geld ook niet voor niks in dit hotel. Wat die allemaal tegenkomen op de kamers…

Nog enkele leuke spelletjes om extra Yetipunten te verdienen en dan is het tijd … Neen , we gaan nog niet slapen, we maken een lantaarntocht in het dorpje. Ik hoop dat we ook langs de kerk van padre Camilo komen.

Na een dik half uur zit de tocht er op en laten de slavendrijvers de vermoeide jongens en meisjes zich begeven naar hogere sferen. Dag 2 hebben we overleefd.

Boven op het derde verdiep brandt nog een klein lichtje want daar is de plaatselijke zetel van het postkantoor. Hier worden de berichtjes geprint, geknipt, verdeeld, de foto’s verstuurd, de zegels geplakt,… Kortom hier wordt gewerkt tegen de tijd zodat het thuisfront mee is met onze belevenissen.

Ik wens jullie een fijne , rustige nacht en ik hoor net de klokken luiden.

SSSSttt, het dorpje slaapt, tot morgen ,

jullie reporter

Lees meer...

sneeuwklassen: dag 1

Liebe Freunden von Sonhoff,

Ik kan jullie met veel blijdschap melden dat de bus, zoals jullie reeds weten, deze morgen veilig is aangekomen. De chauffeurs zagen er opperbest uit maar de passagiers, dat was andere koek. Alé van koek kon je moeilijk spreken , het was meer brij of zure sappen. In China zijn er geen mondmaskers meer beschikbaar en in Italië zijn alle maagsapzakjes uitgeput. De bus had in Duitsland een tussenstop moeten maken om het vat van 1000 liter te ledigen. Ja lap ook nog een lozingheffing aan ons skibroek.

Nu overdrijven mag natuurlijk een beetje!

Na een kwartiertje was de bus volledig leeg. Terwijl de kinderen genoten van een lekker gezond ontbijt maakten de twee chauffeurs de laadruimte leeg. Goed dat de chauffeurs een korset droegen want sommige valiesjes ( zeg maar valiezen) wogen iets meer dan een zak cement. En ik kan dat weten want heb jaren in de bouw gezeten. Stelling op en stelling af met een bak Jupiler. Een mens zou voor minder in het onderwijs gaan staan. De kamers waren jammer genoeg nog niet vrij en bijgevolg werd de bar omgetoverd tot een grote kleedruimte. Ik mag normaal niet uit de biecht spreken maar volgens mij waren er nog valiezen bij die niet meer geopend waren sinds de zeeklassen. Ja mama, er zat nog zand in van Oostduinkerke en ik rook de zee van op afstand. Of was het die sandwich met eike (eitje)?

Om half elf stonden we in de skibus en reden we richting skiverhuur. Ook hier verliep het passen vlotjes. Nu met het eitje, wel één met een beter geurtje, naar 1400 meter hoogte. Oei das diep. Even wat sneeuwpret en toen begon het ernstige karwei: skiën.

De 48 enthousiaste leerlingen werden in 6 skigroepen verdeeld en verdeelden zich over het skigebied. Marilleva here we come of beter gezegd jullie gaan nog van ons horen.

Ik bespaar jullie het technisch gedeelte want dat is voor een ander dagje. Na drie uur, ja jullie lezen dat goed, werden de latten op stal geplaatst en keerden we tevreden en voldaan naar onze bedstee. In het hotel waren de kamers fertig (klaar) en stoven de glijders naar de 16 kamers. Yes ik slaap, o nee, ik slaap, ‘t is niet waar mijn beste vriendin ligt bij, …

Uiteindelijk is iedereen tevreden met zijn/haar kamergenoten en worden de valiezen uitgetast en door sommigen omgekieperd. O het lag net zo mooi geordend per dag.

Om 19.00 uur was het tijd voor een hapje of lees maar hap en als toetje kwam er een chocoladepuddingske aan te pas. Even het riempje van mijn broekje lossen. Weer voor niks naar de weight watchers gegaan.

Na het eten kwam de computerheks even langs en daarna zakten we af naar de SLAAPkamers. Zandmannetje kwam er niet aan te pas want na 10 minuten waren alle oogjes en snaveltjes toe .

‘t Is nie waar, hoor ik daar klokken luiden? Zou mijn vriend padre Camilo ook hier in het dorp wonen? Nu is het wel te laat om hem op te zoeken maar morgen ga ik zeker eens kijken. O dat zou pas een verrassing zijn , mijn vriend Camilo hier in het dorp…

ik hou jullie op de hoogte.

Slaapwel lieve thuisblijvers en morgen zijn er weer ,

Je reporter aus hotel Pezzotti

Lees meer...